Trapped

365(Days), stone,cotton, thread;dimensions variable, 2018

365(Days), stone,cotton, thread;dimensions variable, 2018

Trapped, metal traps and shoe laces; 117 x 142cm,; 2019

 

Leisure, size clothing ribbon, 100x200cm, 2019

Exhibition view, Youth Cultural Center Gallery, Skopje, 2019

Excerpt from

Feminism for the 99%

A Manifesto

by Cinzia Arruzza, Tithi Bhattacharya, and Nancy Fraser

 

Thesis 2: Liberal Feminism is bankrupt. It’s time to get over it.

The mainstream media continues to equate feminism, as such, with liberal feminism. But far from providing the solution, liberal feminism is part of the problem. Centered in the global North among the professional-managerial stratum, it is focused on “leaning in” and “cracking the glass ceiling.” Dedicated to enabling a smattering of privileged women to climb the corporate ladder and the ranks of military, it propounds a market-centered view of equality that dovetails perfectly with the prevailing corporate enthusiasm for “diversity.” Although it condemns “discrimination” and advocates “freedom of choice”liberal feminism steadfastly refuses to address the socioeconomic constrains that make freedom and empowerment impossible for the large majority of women. In real aim is not equality, but meritocracy. Rather than seeking to abolish social hierarchy, it aims to “diversify” it, “empowering” “talented” women to rise to the top. In treating women simply as an “underrepresented group,” its proponents seek to ensure that a few privileged souls can attain positions and pay on a par with the man of their own class.By definition, the principal beneficiaries are those who already possess considerable social, cultural, and economic advantages. Everyone else remains stuck in the basement.

Fully compatible with ballooning inequality, liberal feminism outsources oppression. It permits professional-managerial women to lean in precisely by enabling them to lean on the poorly paid migrant women to whom they subcontract their caregiving and housework. Insensitive  to class and race, it links cause with elitism and individualism. Projecting feminism as a “stand-alone” movement, it associates us with policies that harm the majority and cuts us off from struggles that oppose those policies. In short, liberal feminism gives feminism a bad name.

Liberal feminism’s ethos converges not only with corporate mores but also with supposedly “trans-gressive” currents of neoliberal culture. Its love affair with individual advancement equally permeates the world of social-media celebrity, which also confuses feminism with the ascent of individual women. In that world, “feminism”  risks becoming a trending hashtag and a vehicle of self-promotion, deployed less to liberate the many than to elevate the few.

In general, then, liberal feminism supplies the perfect alibi for neoliberalism. Cloaking Regressive policies in an aura of emancipation, it enables the forces supporting global capital to portray themselves as “progressive.” Allied with global finance in the United States, while providing cover for Islamophobia in Europe, this is the feminism of the female power-holders: the corporate gurus who preach “lean in”, the femocrats who push structural adjustments and microcredit on the global South, and the professional politicians in pant suits who collect six-figure fees for speeches to Wall Street.

Our answer to lean-in feminism is kick back feminism. We have no interest in breaking the glass ceiling while leaving the vast majority to clean up the shards. Far from celebrating women CEO”s who occupy corner offices, we want to get rid of CEO’s and corner offices.
Извадок од
Феминизам за 99 %
Манифест

(Чинциа Аруза, Тити Батакарја, Ненси Фрејзер)

Теза 2-ра: Либералниот феминизам пропадна. Време е да продолжиме понатаму

Мејнстрим медиумите и понатаму го изедначуваат феминизамот со либералниот феминизам. Но не само што либералниот феминизам не нуди решенија, туку тој е дел од проблемот. Централизиран во глобалниот север, низ професионално- менаџерскиот општествен слој, тој се стреми кон „наметнување“ и „пробивање на стаклениот таван“.* Посветен на тоа да им овозможи на грст привилегирани жени да се искачуваат по корпоративната скала и воената хиреархија, тој нуди идеја за еднаквост што треба да продава, а истата беспрекорно се надоврзува на доминантниот корпорациски ентузијазам за „разноликост“. Иако ја куди „дискриминацијата“ и ја застапува „слободата на избор“, либералниот феминизам цврсто одбива да ги истакне социоекономските ограничувања што ги лишат мнозинството жени од слобода и омоќување. Неговата главна цел не е еднаквост туку меритократија. Наместо да се стреми кон ништење на социјалната хиреархија, тој се труди да ги разноличи омоќените, талентирани жени на патот до врвот. Третирајќи ги жените само како „недоволно застапена група“, неговите поборници го истакнуваат уверувањето дека неколку привилегирани души можат да „добијат позиција“ и да застанат рамо до рамо со мажите од нивната класа. По дефиниција, главните уживатели на ова се оние кои веќе ги користат очигледните општествени, културни и економски придобивки. Останатите остануваат заглавени долу во подрумот.

Како совршен спој со брзорастечката нееднаквост, либералниот феминизам го екстернализира угнетувањето. Им дозволува на професионалните менаџерки да се наметнат (lean in) откако ќе се потпрат (lean on) на слабо платените мигрантки кои им ги вршат домашните работи и обврски. Безобзирен кон класното и расното прашање, ваквиот феминизам ја поврзува каузата со елитизмот и индивидуализмот. Претставувајќи го феминизмот како некакво засебно „движење“, не’ насочува кон политиките кои му штетат на мнозинството и не’ отргнуваат од борбата против тие политики. Накратко, феминизмот го бие лош глас поради либералниот феминизам.

Етосот на либералниот феминизам се совпаѓа не само со корпоративниот модус вивенди туку и со наводно „трансгресивните“ струи на неолибералната култура. Неговото идеализирање на индивидуалниот напредок владее и во светот на славните личности од социјалните медиуми, прикажувајќи лажна слика за феминизмот преку напредокот на само неколку жени. Во тој свет, „феминизам“ значи ризик истиот да се претвори во актуелен хаштаг и средство за себе-промоција, радо устремено кон величење на неколку души отколку кон ослободување на мнозинството.

Во тој случај, либералниот феминизам е совршено алиби за неолиберализам. Прекривајќи ги регресивните политики со глазура од еманципација, тој им овозможува на силите кои го поддржуваат глобалниот капитал да се претставуваат себеси како „прогресивни“. Здружен со глобалните финансии во САД, додека овозможува покритие за исламофобијата низ Европа, ова е феминизмот на женските моќници: корпоративните гуруа кои проповедаат „наметнување“, фемократките кои го принудуваат глобалниот југ на микрокредитирање и структурални прилагодувања, како и професионалните политичарки во мажествени костуми кои таманат шестоцифрени хонорари за говорите кои ги држат на Вол Стрит.
Нашиот одговор на феминизмот со „наметнување“ е феминизам со „пружање отпор“. Немаме зошто да го пробиваме стаклениот таван ако го оставаме мнозинството да ги измете срчите. Не само што не сакаме да ги величиме жените кои се главни извршни директорки закотвени во ексклузивни канцеларии туку сакаме да се ослободиме од главните извршни директор(к)и и ексклузивните канцеларии.

*заб.на прев.- пробивање на стаклениот таван (eng. breaking the glass ceiling) е идиом од поновата феминистичка теорија кој се однесува на невидливите бариери кои го оневозможуваат напредокот на жените (и малцинствата) во општествените хиреархиски системи.

Превод од англиски јазик: Магда Ориѓанска

 

Feminism for the 99%. A manifesto

Copyright © 2019, Gius. Laterza & Figli, All rights reserved

Invest, dimensions variable, paper mache, text, metal, 2019

Profit, A4 printing paper, 2019

When profits interferes with law- an interactive work, where the audience can take pieces of the labor low and learn about the law that exists on paper…what is left when we take the labor rights